Vúei vúei... prófa hringur 1 af 3 búinn.

En annars er lífið aðeins að birta til hjá sér þessa dagana, eftir smá vetur í hjarta og kalt úti. Munar geðveikt miklu að hafa sól og pínu heitara, svo maður getur verið í jakka og sætur í sumarfötum. Núna er maður aftur byrjaður að sitja sveittur við að læra anatómíuna af neðri útlimum. Er ekki frá því að það hafi verið vottur af söknuði frá þeim snilldar lærdómi.

Annars finnst mér mest mega við breytt veðurfar, er þegar maður vaknar extra snemma (á föstudaginn kl hálf 6, laugardaginn um hálf 8, sunnudaginn kl hálf 7 (en útaf tímamismuninum var kl orðin hálf 8) og í morgun kl hálf 6) þá heyrir maður í uglunum, það er bjart og fullt af fuglum að syngja. Það er alveg nettur útlandafílingur í því og ekkert smá fínt að heyra svona vorhljóð. Einmitt snjóaði í síðustu viku og það var í ca. 4 skiptið síðan við komum út í febrúar sem að það snjóaði í nokkra daga. Frekar glatað. En ég hef trú á því að núna séu dagar snjósins taldir.

Annars var dagurinn í dag frekar magnaður. Vaknaði kl hálf 6 til þess að reyna að krafsa í bakkann á þessu blessaða prófi sem var í morgun (...eefast um að það hafi tekist... en ég meina). Svo vorum við búin í prófinu kl 9 og þá var nú heldurbetur tekið strunsið heim og upp í rúm. Þá svaf ég ljúft til að verða 2 :) ekkert smá næs. Þá var nú aldeilis vakið Helgu og við drifum okkur í smá shopping trip. Ég keypti meeeeega fína skó, belti og íþróttajakka, ekkert smá sátt með lífið. Svo var nú aldeilis slegið um sig og fengið sér núðlur í kvöldmatinn (ca. tíunda daginn í röð) .... tralalaleiii...!

Annars er nú stefnt á það að smella sér til Tyrklands á þetta fína hótel. Þar ætla ég að hitta Óla, Siggu, Heiði Ósk og Magnús Orra og vera með þeim í viku áður en ég kem heim :)

Held þetta verði bara ææææði :)

Tralalalalei. Anóbúin og Cell biology (frumulíffræði) á mánudaginn.

Annars datt mér í hug að smella inn einni færslu svona af því að ég á að vera að læra á annars þessu frábæra, djammvæna og skemmtilega laugardagskvöldi. Anatómían gekk ógeðslega vel og ég er barasta mega sátt með lífið og anóprófið. Vonandi að maður haldi þessu bara áfram, þá er maður á ágætis siglingu hérna í læknalærdómnum.

Ég og Lover að læra anatómíu fyrir prófið núna á miðvikudaginn, ekkert nema einbeiting!

Svo tók leiðinlegur hversdagsleikinn við með hlutum sem maður fær ekki stjórnað. Og cell biology próf framundan, þannig að planið er að gera ekkert á mánudagskvöldið eftir það próf, því þá er stund milli stríða og 10 dagar í næsta stóra próf. Reyndar er fótboltaæfing, en það er gaman, þannig að það verður allt í lagi, þó svo að ég sé þreyttari en búrhvalur þar eftir 10 skref, en þolið kemur með kalda.

Annars þá áttum við þríeykið, ég Anna María og Helga kósítæm um daginn og smelltum af nokkrum góðum myndum þar sem við vorum í anópásu.

ekkert nema ást hjá lovers

loooooovera kúr - best!

En jæja, lífið kallar og cell bio.... blellert!

Jeij, ég fékk út úr erfðafræðiprófinu í gær, nett sátt með þá einkunn og árangurinn. Núna er það bara anatómía og ekkert annað.

Ég er ekki frá því að ég muni láta lífið að litlum hluta áður en að þessi mánuður verður búinn. Anatómíupróf á miðvikudaginn, svo á mánudaginn strax eftir það er cell bio próf. Svo reyndar eftir það höfum við einhverja 11 daga í næsta próf, þannig að maður ætti að geta andað eftir Cell Bio prófið í eins og 10 sekúndur. En þá er það histopróf + fyrirlestur í Cell Bio. Djammið lifir!

Það væri geðveikt gaman ef ég gæti sagt ykkur sögu af einhverju geggjað skemmtilegu sem gerist hérna, en neibb. Það gerist bara ekki neitt skemmtilegt. Við sitjum bara sveitt að læra og jú, við fórum út að borða á mánudaginn á Wasabi. Þar fékk ég kjúllasúpu sem var mjög góð. Var samt bara einn kjúllabiti í henni, en ég lifði. Jafnast samt ekkert á við kjúklingasúpu unaðinn með sýrða rjómanum og appelsínugula doritosinu.... Unaður á hærra leveli.

Jú, eitt nett fréttnæmt. Ég er farin að rifja upp gamla takta á hjólfáknum sem hefur varla verið brúkaður síðan í september/október. Maður hatar það nú ekki, nema að ég þarf að koma hjólinu upp og niður með lyftunni í húsinu (það er btw of stórt fyrir lyftuna, þannig að þar er smá sviti alltaf). Svo þarf ég alltaf að fara upp eða niður hálfan stiga með hjólið, opna 2-3 hurðar á leiðinni og setja það svo inn á forstofu ganginn. Þetta er nett leikfimi útaf fyrir sig og ekki mjög svo hvetjandi fyrir áberandi fleiri afrek á hjólinu blessuðu. En ýmislegt leggur maður á sig.

Annars heimta ég bara komment. Myndir (þær ofur fáu sem ég hef tekið) verða settar hérna inná um leið og ég redda mér myndavélasnúru í Canonvélina mína, þannig að ef einhver á þannig auka og langar að gera góðverk, má endilega senda hana út til mín. Csapó Utca 4, 3./56, 4029 Debrecen, Hungary.

Lifið heil og lifi djammið. Heimta komment og anatómíustrauma næstu vikuna.

Blellert!

Vá, ég er svo uppiskroppa með frasa til að byrja blogg að ég er að verða heví andlaus.

Það er bara mjög eðlilegt að við þurfum að mæta í próf uppúr 7 á morgnana. Ég get nú ekki sagt að ég hati það... en ég ber samt illhug í brjósti gagnvart því. Fyrsta próf annarinnar var í dag í genetics og eins og síðustu skipti sem ég hef tekið próf, þá er þetta ákveðin seremónía sem tengist mér og Önnu Maríu.

Við vorum s.s. nokkur heima hjá henni í gær að læra, fara yfir glósur og annann unað sem kennarinn okkar hafði látið okkur hafa. En umræðurnar fara alltaf á eitthvað hærra plan þegar maður er í hópi læknanema hérna úti. Engin umræða er off limit og það er bara sama hvað það er. Ég hugsa að þetta sé af því að hérna er líkaminn ákkúrat það sem við erum að læra niður í ræmur. Allt sem viðkemur líkamanum og hvernig það gengur ALLT fyrir sig og svo þurfum við jú seinna meir að læra allt sem getur farið úrskeiðis í öllum líkamanum. Við endum venjulega í kasti yfir því hversu óraunhæfar þessar samræður væru heima á Íslandi í okkar eigin vinahópum.

Svo var náttúrulega nettur allnighter bragur á okkur, ég og Anna rifjuðum náttúrulega upp gamla takta í peppinu, ný lærdómstækni var brúkuð - við stóðum öll í hring og köstuðum sokkabolta á milli og romsuðum skilgreiningum upp og lærðum þær. Svo endaði þetta náttúrulega í hinu eina sanna loverakúri, þó svo að við höfum alveg sofið í nótt, þá áttum við unaðsstundir saman í draumaheimi í nokkra klukkutíma fyrir prófið. Næstum því allnighter, en samt betra. Hahaha!

Annars gekk prófið líka bara svona glymrandi, glymrandi vel. Eftir hörku góðan lærdómsdag og aðra snilld þá gengum við glöð út úr prófinu klukkan rúmlega 8 í morgun. Því að mætingin var kl 7. Óþarfi að nefna það að auðvitað mættu ég og Anna aðeins of seint þar sem að við þurftum að bíða heví lengi eftir leigubíl og svo fundum við ekki prófasalinn prófasalinn, síminn minn dauður og enginn svaraði í símann þegar Anna hringdi. Nett panikk, en það er gaman að því svona í stressprófa morgunsárið.

Núna er stefnan tekin á anatómíulærdóm þangað til að ég get kallað sjálfa mig Antal og anatómíudjöfullinn hefur andsetið mig.

Þetta er hinn umtalaði djöfull

Úff hvað ég væri til í bollur.

Annars er lítið að frétta nema að við fórum á ekta ungverskan veitingastað í gær. Voða kósí og allt það.. en maturinn ekki góður. ojj

á föstudaginn var samt farið á kashmir og fengið sér góðan mat... kashmir klikkar aldrei. Svo var haldið heim til Rutar í partý, rosalega gaman! Þar fór húsráðandi á kostum sem stand all around comedian. Haha, ógeðslega fyndið. Svo var bara skellt sér á silence í góðu glensi og ég fór heim.

En í gær, þá var þessi ungverski viðbjóður á boðstólnum og við enduðum á kaffihúsi, þar sem ég drakk ekkert af kaffinu því ég fattaði að ég hafði pantað kaffi með mjólk. flott ragnheiður.

En við fengum að dissecta lík um daginn í anatómíu. Ég dissectaði reyndar ekki neitt því allir vildu komast að og ég með mitt "jafnaðargeð" tók þá meðvituðu ákvörðun að skoða frekar höndina sem var þarna í boði og tjékkaði á vöðvunum þar. Heh.

En þetta var nú ekki jafn sjokkerandi og ég hafði haldið að þetta yrði fyrir mig. Þetta er náttúrulega allt í þágu vísinda og þekkingar og við heppin að fólk skuli gefa líkama sinn í þetta.

Lífið herna er s.s. bara eins og venjulega. Nema að ég sakna heim eitthvað extra mikið núna þessar fyrstu vikur. Veit ekki alveg hvað það á að þýða. ooog mig langar í bollur!

Jáh, börnin góð. Ungó er áfram sama snilldin og venjulega.

Hér er lífið orðið heldur betur meira stressaðra en á síðustu önn, en líka skemmtilegra. Anatómía, Sameindalíffræði, frumulíffræði, snilld á snilld ofan ... Genetics og ég veit ekki hvað og hvað :) Maður þarf nánast að halda aftur að sér við að demba sér ekki bara beint ofan í anatómíuna, en skiljanlega er það mest spennandi núna.. :) En ekki það... maður fær ekkert tækifæri til þess að vera með einhvern valkvíða því frá og með fjórðu viku verður próf sem skiptir máli í hverri einni og einustu, uppá að geta fengið undanþágur frá lokaprófum. Þannig að læridjammið er byrjað af krafti.. allavega miðað við mig. Haha.

Annars erum við búin að vera dugleg að borða síðustu daga saman. Á fimmtudaginn komu Anna María, Arnar, Helga og Gylfi í mat og við fengum okkur Csapó pizzu... sem eru btw með þeim bestu í þessari veröld. Á föstudaginn fór ég með Bergþóru og fullt af fleiri íslendingum á Vapianos og svo heim til Þuru og Anders að spila Bresku útgáfuna af Trivial Pursuit. Liðið mitt og Bergþóru vann að sjálfsögðu á lokaúrslitaspurningu.. very nice. Svo var bara skellt sér í singstar og á silence.

Á laugardaginn var okkur boðið í lasagne heim til Önnu Maríu ... en það endaði sem pasta með sósu... en pastað var megatron gott svo að maður kvartar ekki yfir lasagne skorti ;D Smá tæknilegir örðugleikar í eldamennskunni ;) Svo í gær, ætluðum við aldeilis að skella okkur á sunnudagskósímat og fara á KFC... but nooo! Búið að loka þannig að við neyddumst til þess að fara á Vapianos og þar fékk ég mér unaðspizzu með parmaskinku, fíkjum og hunangi. Svo gott!

En annars þá lifir djammið bara áfram. Núna er ég að kötta allan sykur út úr kerfinu á mér, mér finnst það ekki mjög spennandi - en.. maður reynir eins og maður getur. Engin mjólk og enginn sykur næstu 3 vikurnar.. vúppídúei! svo eftir þann tíma ætla ég aðeins að sjá til. Djammið lifir en ekki nammið. Ávextir, grænmeti og hafragrautur er það eina sem mér dettur í hug... þannig að komið endilega með uppástungur að einhverri sykurlausri/mjólkurlausri snilld.

Blellert!

Jú, þá er maður mættur til Debrecen á ný. Einhvern veginn var mun erfiðara að fara og kveðja núna, miðað við í ágúst. Ég ætti að vera orðin nokkuð vön að kveðja, enda á árinu 2008 var ég í samtals 3 og hálfan mánuð heima á Íslandi. Hvar ég var allan hinn tímann er nokkuð vel skipt niður, Útskriftarferðin sem var London í nokkra daga,
Tenerife í viku,
svo Ísland í viku,
Leeds í 6 vikur,
Ísland í mánuð,
Bergen í 2 mánuði,
Ísland um sumarið,
svo Debrecen frá ágúst fram í lok des.

Ég held ég hafi talið flugin mín einhvern tímann um daginn og þá var ég komin í yfir 20 flugferðir á einu ári. Neeeett.

Annars er nokkuð nett að vera komin út á ný. Íbúðarsnilldin var jafn mikil snilld og alltaf, nema að þar sem að maður þarf nú að sinna svona "karllægum" störfum eins og að skipta um peru, þá varð allt rafmagnslaust inni hjá okkur og ekkert hægt að gera í því nema banka uppá hjá nágrannanum því að við vissum ekkert um rafmagnstöfluna okkar.. Þá var hún bara í stigaganginum og læst inní einhverjum skáp sem að við gátum ekki opnað - en það tókst loksins eftir að fólkið beggja vegna við okkur var búið að möndlast í skápnum. Þá var nú aldeilis slegið inn rafmagninu nema það kom bara ekkert í stofuhlutanum af íbúðinni... en þetta tókst svo allt fyrir rest, enda er rafmagnsfræðin okkar fag, en ég Bergþóra og Helga María tókum höndum saman ljóshærðar og fundum út úr þessu.

En í gær var gert sér glaðan dag með því að fara út að borða á Kashmir. Það var jafn mikill unaður og vanalega. Á leiðinni heim komum við við á Belgian og fengum okkur verdens beste Mojito og ég og Belli nánast önduðum honum inn að okkur, enda var horfið úr glasinu áður en maður vissi af. Nokkuð nett. Svo hérna heima gengum við í kampavínið sem við vorum búnar að byrgja okkur upp af fyrr um daginn, fengið sér nokkra Soproni og hvítvín líka. Það vita allir hvernig þetta endar, en þetta var mjög svo nett skemmtun og ölvun var í hámarki (sorrí mamma og pabbi). En maður stóð nú í fæturnar, bar höfuðið hátt og kom óskaddaður á andlegu og líkamlegu hliðinni, þrátt fyrir mjög svo ungverskt þema inni á silence.

Heilsan í dag er búin að vera í takt við blessað djammið - en það lagaðist allt eftir að ég föndraði nokkuð nettar pancakes sem voru betri en allt í þessu lífi.

Svo byrjar skólinn bara á morgun ... vúeiii.. !!